Medycyna - cukrzyca

W 1886 roku dwóch niemieckich badaczy, Minkowski i Mehring, badali znaczenie trzustki w trawieniu przez wycinanie jej psom i obserwacje występujących zaburzeń w trawieniu. Laborant, który obsługiwał te zwierzęta, zauważył, iż mocz ich ściąga roje much do klatek. Analiza moczu wykazała duże ilości cukru, podobnie jak przy cukrzycy. Choroba ta była znana już w pierwszym stuleciu naszej ery, ale nie znano jej przyczyn ani też sposobów leczenia. Na krótko przed doświadczeniem Minkowskiego i Mehringa leczono już obrzęk śluzowaty karmiąc chorych tarczycą. Wywnioskowano więc, iż podobnie można by leczyć cukrzycę, przez karmienie trzustką lub wstrzykiwanie wyciągów trzustkowych. Po opublikowaniu tego odkrycia w 1892 r. wielu uczonych przystąpiło do prób z wyciągami trzustki, lecz żaden z tych preparatów nie był skuteczny, a wiele nawet było trujących. Enzymy trawienne trzustki niszczyły hormon jeszcze przed jego wyekstrahowaniem i oczyszczeniem. W końcu w roku 1922 dwóch Kanadyjczyków, Banting i Best, otrzymało czynną substancję, insulinę, ekstrahując trzustkę, której przewody zostały podwiązane na kilka tygodni przed ich usunięciem, co spowodowało zwyrodnienie komórek wytwarzających enzymy trawienne. Ponieważ w rozwoju embrionalnym zwierząt komórki wysepek powstają wcześniej od komórek wytwarzających enzymy, można było również otrzymać aktywny wyciąg z trzustki zarodków.